Πιερία χωρίς πυξίδα ανάπτυξης

Πιερία χωρίς πυξίδα ανάπτυξης

Μια κραυγή απογοήτευσης και ελπίδας

Στην δεκαετία του 60-70 ο νομός μας, της Πιερίας, ήταν τρίτος νομός της Ελληνικής Δημοκρατίας σε κατά κεφαλήν εισόδημα, μετά τον νομό Αττικής και Δωδεκανήσου, σε θέματα τουρισμού, αγροτικής παραγωγής και μεταφορών.

Στην συνέχεια οι σωτήρες του νομού μας, όλων των κυβερνήσεων, της νομαρχίας, των κοινοτήτων, της Περιφερειακής αυτοδιοίκησης, της τοπικής αυτοδιοίκησης, των δημάρχων (μεταξύ αυτών και ο γράφων), κεντρικές κυβερνήσεις, ανύπαρκτα υπουργικά συμβούλια  κτλ.

Πραγματικοί «σωτήρες» βουλευτές και υφυπουργοί και μη! Καθώς και όλος ο κρατικός μηχανισμός.

Φέραμε την Πιερία μας στην τελευταία θέση ως νομό της ελληνικής δημοκρατίας και μάλιστα με τάσεις καθόδου. Αφήσαμε να μας περάσει και ο νομός Γρεβενών.

Και όλα αυτά γιατί στον βωμό της ψήφου αφήσαμε τον νομό μας ακάλυπτο και εγκαταλειμμένο.

Χωρίς χωροταξία.
Χωρίς πυξίδα ανάπτυξης.

Μετά την μεταπολίτευση ήρθε το φαινόμενο της καταστροφής. Καταπατήθηκε όλη η ακτογραμμή του αιγιαλού χωρίς ίχνος σεβασμού στο περιβάλλον.
Είδαμε τον κρατικό «καταταπατικό» μηχανισμό να κάνει τον αιγιαλό κτήμα του δημοσίου και να τον πουλά ή να τον ενοικιάζει.
Η μεγαλύτερη κρατική απάτη!

Όλα τα ρέματα, τα ρυάκια, οι σούδες, το ίδιο.

Ο Αιγιαλός δεν νομοθετείται! Τον νομοθετεί και οριοθετεί η ίδια η φύση. Ανήκει στην διεθνή κοινότητα και στην επισκεψιμότητα της περιοχής.

Είδαμε τη νομαρχία να δίνει τον αιγιαλό σέ ιδιώτη.
Είδαμε το δήμο μας να κτίζει στον αιγιαλό.
Είδαμε η ζώνη αιγιαλού να μετατοπίζεται προς συμφέρον ιδιωτικό.
Είδαμε την ελληνική δημοκρατία να λειτουργεί εις βάρος της κοινής ωφέλειας και υπέρ του προσωπικού συμφέροντος.

Είδαμε όλα τα καλά αυτά για την αγορά της ψήφου.

Στο αγροτικό ζήτημα και στα χωριά του μόχθου, όλα έμειναν τριτοκοσμικά, πίσω.

Παρότι είμαστε ισότιμα μέλη της ευρωπαϊκής Ένωσης από το 1981, τότε πού πήραμε ακόμα και τα μεσογειακά προγράμματα… Δεν υπήρξε ούτε ένα πρόγραμμα σοβαρό για να δωθούν λύσεις σε θέματα άρδευσης με μεγάλους συλλεκτήρες υδάτων και δωρεάν πρόγραμμα με σταγόνες νερού, για κάθε δέντρο ή χωράφι διά της φυσικής ροής.

Ούτε καν ένα πρόγραμμα να εξασκηθούν οι αγρότες παραγωγοί ανταγωνιστικά. Κάτι ανάλογο με τους Ολλανδούς, με καλλιέργειες υψηλής απόδοσης και ποιότητας.

Στα θέματα πολιτισμού είμαστε νομός πρωταθλητής πνευματικής φτώχιας όλων των νομών της ευρωπαϊκής Ένωσης!

Έχοντας τον Όλυμπο, τον Ορφικό πυρήνα, τα Λείβηθρα, το αρχαιολογικό πάρκο για ΒΙΠ επισκεψιμότητα, το Δίον, την Πύδνα, το Κάστρο του Πλαταμώνα κτλ.

Βρισκόμαστε σε διαρκή πνευματική φτώχεια Παράδειγμα ο φάρος πολιτισμού του Αλεξάνδρειου που παραμένει σβηστό καντήλι .

Στο θέμα της αντιμετώπισης της αντιπλημμυρικής θωράκισης τού νομού μας είμαστε 45 χρόνια πίσω, ακόμα σε μελλοντικές μελέτες…Όσο για τα σχέδια των πόλεων από εδώ και πέρα.

Τέρμα οι κυβερνήσεις. Τέρμα η περιφερειακή αυτοδιοίκηση. Τέρμα οι δήμαρχοι. Όλα στο συμβούλιο της επικρατείας με προεδρικά διατάγματα.

Τα όνειρα μας της δεκαετίας του '70 έμειναν όνειρα μας.

Μαζί με τά όνειρα μας έσβησε και ο Πιερικός μας.
Τότε που τον έτρεμε το Π.Ο.Κ..
Η Θεσσαλονίκη και όλη η υπόλοιπη Ελλάδα μας που αισθανόταν υπερήφανη για τον Πιερικό μας και την Πιερία μας.

Ο καθένας μας από εμάς ας αναλογιστεί τις ευθύνες του!
Προς το παρόν ισχύουν οι φωτογραφίες... νάχαμε να λέγαμε.

Καταντήσαμε τους πολίτες της Πιερίας μας να έχουν το μικρότερο κατά κεφαλήν εισόδημα των Ελλήνων!
Καταντήσαμε να έχουμε στο νομό μας το χειρότερο κατά κεφαλήν τουριστικό συνάλλαγμα της ελληνικής δημοκρατίας μας.
Καταντήσαμε να ψιχαλίζει και να κλείνουν οι επαρχιακοί δρόμοι. Και κάπου κάπου να πνίγεται και κανένας.
Καταντήσαμε το νομό μας αυτή την στιγμή να καταπατείτε το περιβάλλον από δεκάδες χιλιάδες αυθαίρετα κοτέτσια, φαβέλες. 

Καταντήσαμε να είναι φραγμένος ο Αιγιαλός, τα ρέματα, τα μονοπάτια. Και ο κατήφορος συνεχίζεται με υψηλότερη ταχύτητα.
Καταντήσαμε το νομό μας ένα απέραντο χώρο από μπάζα σκουπίδια και αδρανή υλικά.
Καταντήσαμε όλη την Πιερία, ένα ζωικό βασίλειο των σκυλιών, να δαγκώνουν, να τρομοκρατούν, να δολοφονούν, κατακρεουργώντας ανύποπτα άτομα, χωρίς ίχνος άμυνας.
Καταντήσαμε να έχουμε την δικτατορία του αυτοκινήτου. Τα πάντα για το αυτοκίνητο, με μηδενική αστική κοινωνική κυκλοφοριακή σύνδεση.
Καταντήσαμε όλοι οι περιβαλλοντικοί και πολλοί αρχαιολογικοί χώροι να είναι καταπατημένοι για το άτιμο ατομικό συμφέρον.

Ας ελπίσουμε ότι τις νέες γενιές των Ελλήνων της Πιερίας μας θα τις φωτίσουν οι θεοί του Ολύμπου για να σταματήσει αυτή η κατηφόρα.

Με αυτά τα λίγα!

Για το κίνημα Ειρήνη, Έρωτας, Περιβάλλον, Ορφικά

Αστέριος Χοντρόπουλος